معنى آيه - و اللَّه أعلم - آن است كه : « امّا چون انسان را بيازمايد پروردگار او به درويشى و سختى پس تنگ سازد بر او روزى را « 1 » » . چه فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ به معنى ضيّق عليه است . و مراد از آيهء سابقه آنكه : يونس عليه السّلام به يقين مىدانست كه ما روزى او را بىآنكه برو تنگ سازيم به او مىرسانيم خواه در ميان قوم باشد و خواه از ايشان هجرت كند . « و البائس » كسى را گويند كه حاجتمندى او به نهايت باشد ، و همچنين « المستكين » نيز به معنى شديد الحاجة است .

--> ( 1 ) سورهء فجر : 89 - آيه 16 . و دنباله آيه ترجمه‌اش اينست : « . . . گويد پروردگارم مرا خوار نموده است » .